لیونل مسی، فوق ستاره آرژانتینی، قرارداد خود با تیم اینتر میامی را برای سه سال دیگر تمدید کرد و تا پایان سال ۲۰۲۸، یعنی تا سن ۴۱ سالگی، در لیگ برتر فوتبال آمریکا (MLS) ماندگار خواهد بود. در حالی که این لیگ بزرگترین ستاره خود را حفظ کرده و جشن میگیرد، اما سکوت رسانهای مستمر او همچنان سؤالاتی جدی درباره میزان دیده شدن ارزشمندترین دارایی MLS در فضای شلوغ ورزشی ایالات متحده ایجاد کرده است.
از زمان ورود مسی در سال ۲۰۲۳، عملکرد او در زمین دقیقاً همان چیزی بوده که MLS آرزویش را داشت. او برای اینتر میامی، که تیمی نوپا محسوب میشود، مولد، تعیینکننده و تحولآفرین بوده است. لحظات درخشان و جادویی او سرمایهگذاری هنگفت لیگ آمریکا بر روی او را کاملاً توجیه میکند.
اما داستان خارج از زمین متفاوت است. رویکرد کمحاشیه و کمرنگ آرژانتینیها، که مشخصه اوست، در آمریکا نیز ادامه یافته است. مسی بیش از دو سال است که با رسانههای آمریکایی (به جز شریک پخش MLS، یعنی Apple) گفتوگو نکرده است. هرچند که مصاحبهای با شبکه NBC – که ظاهراً بخشی از بسته قراردادی جدید با Apple است – برای اواخر این ماه اعلام شده است، اما این یک استثنا محسوب میشود.
پارادوکس عجیب: بزرگترین در تاریخ، غایب در فضای رسانهای!
این وضعیت، یک تناقض کنجکاویبرانگیز خلق میکند: احتمالاً بهترین بازیکن تاریخ فوتبال، هر هفته در ایالات متحده بازی میکند، اما تا حد زیادی از گفتمان اصلی ورزشی این کشور غایب است. این پارادوکس، بخش مهمی از فرهنگ ورزشی آمریکا را زیر سؤال میبرد: «دسترسی». از لبرون جیمز گرفته تا تام بردی، از بزرگترین ورزشکاران آمریکا انتظار میرود – هم به لحاظ قراردادی و هم فرهنگی – که به سؤالات پاسخ دهند، عملکرد خود را توضیح دهند و روایت عمومی لیگ خود را پیش ببرند. اما مسی تا به امروز در این جنبه بسیار کمکار بوده است. او ظاهر میشود. او میدرخشد. او ناپدید میشود.
هرکولز گومز، تحلیلگر ESPN، در این باره میگوید: «احساس میکنم MLS آنطور که باید از حضور مسی بهره نمیبرد، اگر مسی با طرفداران و رسانهها درگیر نشود. با وجود شهرت عظیم مسی، او در یک حباب (خلاء) قرار دارد و این خلاء را مشخصاً خودش انتخاب کرده است.» اکنون که آینده مسی در میامی تضمین شده است، این دیدگاه وزن بیشتری پیدا میکند، به ویژه که این خلاء رسانهای به سختی قابل چشمپوشی است.
اینتر میامی به محض ورود برنده جام جهانی، باز کردن درب رختکن به روی رسانهها را متوقف کرد – یک سنت دیرینه فرهنگی در ورزشهای آمریکایی. در فصل بعد، مسی در کنفرانس مطبوعاتی پایان سال لیگ، که یک رویه مرسوم است، شرکت نکرد (آن هم پس از انتخاب شدن به عنوان ارزشمندترین بازیکن لیگ). در تمام این مدت، مصدومیتهای متعدد او در هالهای از ابهام و مخفیکاری قرار داشتهاند.
رقابت نابرابر با غولهای ورزشی آمریکا
نبود دسترسی و شفافیت، نشانهای از یک مسئله گستردهتر و برخلاف انتظارات اولیه از سفر مسی به آمریکا است. انتظار میرفت جایگاه جهانی او، علاقه رسانهای بیسابقهای را به دنبال داشته باشد. اما MLS همچنان در حال مبارزه برای یافتن فضا در منظرهای است که تحت سلطه NFL (فوتبال آمریکایی)، NBA (بسکتبال)، MLB (بیسبال)، NHL (هاکی)، ورزشهای دانشگاهی و … قرار دارد. کیفیت محصول در آن لیگها یک عنصر مهم است، اما «داستانسرایی مداوم» که از طریق نقلقولها، شخصیتها و لحظاتی که طرفداران و رسانهها را درگیر نگه میدارد، نیز یک جزء کلیدی است.
MLS در این زمینه عقب است. رویکرد محدودکننده لیگ، همراه با سکوت تقریباً کامل مسی، منجر به بیتفاوتی مداوم رسانههای سنتی شده است، به ویژه در بازار میامی. تنها یکی از سه روزنامه بزرگ انگلیسیزبان منطقه یک خبرنگار اختصاصی برای پوشش تیم دارد و ایستگاههای تلویزیونی محلی به ندرت تیمهایی را برای تمرینات یا بازیها میفرستند. در عوض، منابع آنها بر پوشش میامی دلفینز (NFL)، میامی هیت (NBA) و سایر تیمهای دوستدار رسانه متمرکز است.
اورلاندو آلزوگارای، مجری باسابقه برنامههای گفتگو محور در فلوریدای جنوبی، میگوید: «در آن ورزشها یک ارتباط عاطفی با بازیکنان وجود دارد. ما پیروزیها و شکستهای آنها را زندگی میکنیم و میبینیم، و این به ما اجازه میدهد با مردم ارتباط برقرار کرده و جنبه انسانی را مشاهده کنیم. اما در مورد اینتر میامی، فقط مسی و چند ستاره هستند که از دید همه پنهان شدهاند و هیچکس واقعاً نمیتواند با آنها ارتباط برقرار کند.»
هیچکس نمیتواند انکار کند که مسی ۳۸ ساله، با گلها، پاس گلها و لحظات شگفتانگیز خود، کارهای زیادی برای جذب مخاطب انجام میدهد که تقریباً بلافاصله در سراسر جهان وایرال میشوند. با این حال، حتی مهارتهای فوقالعاده او، در کنار حضور ستارگانی چون لوئیس سوارز، جوردی آلبا و سرخیو بوسکتس، برای کمک به اینتر میامی کافی نبوده است که استادیوم کوچک چیس (با ۲۱۵۵۰ صندلی) را در دوران مسی به طور مستمر پر کند (هرچند تیم سال آینده به یک مکان بزرگتر نزدیکتر به قلب میامی منتقل میشود).
فرصتی که نباید از دست میرفت
MLS با شراکت ۱۰ ساله پخش خود با شرکت اپل – که اکثر بازیها را پشت دیوار پرداخت پخش میکند – و رویکرد سهلگیرانه خود در قبال در دسترس بودن بازیکن، همچنان یک اولویت دوم برای جریان اصلی رسانهای باقی مانده است. در حالی که سایر لیگهای حرفهای آمریکا دسترسی منظم رسانهها حتی به بزرگترین ستارگانشان را الزامی میکنند، MLS در این زمینه سهلانگار است و بازیکنانش مجازند تنها چند بار در سال با مطبوعات صحبت کنند.
بیشتر مردم خارج از آمریکا درباره اینتر میامی میدانند تا داخل آمریکا، و این شرمآور است. مصرف محتوای مسی، چه درباره توصیف گلهایش، تحلیل تاکتیکها یا تمجید از یک همتیمی، قطعاً به طور گستردهای توسط طرفداران در سراسر جهان دنبال خواهد شد.
با این حال، مسی در تنها کنفرانس مطبوعاتی خود در آگوست ۲۰۲۳ گفت که خود را یک سفیر – مانند پله یا دیوید بکام – برای کمک به رشد فوتبال در آمریکای شمالی نمیداند. اما فصل مسی در MLS هرگز فقط در مورد گلها و لحظات شبکههای اجتماعی نبود. او قرار بود لیگ را به جلو براند، هم در سطح بینالمللی و هم داخلی، و جایگاه فوتبال را در میان مخاطبان گستردهتر آمریکایی ارتقا دهد. شکی نیست که مسی تا حدی به این امر دست یافته است. با این حال، سکوت او همچنان به عنوان یک چالش اصلی باقی مانده است؛ هزینهای که باید برای داشتن این اسطوره زنده پرداخت، اما خطر کمرنگ شدن تأثیر او را در کشوری که دسترسی را به اندازه تعالی ارج مینهد، در پی دارد. با قرارداد جدید مسی، MLS تا ۲۰۲۸ زمان دارد تا این موضوع را برطرف کند، اما اینکه آیا خود مسی همکاری خواهد کرد، داستان دیگری است.
